Burnt Weeny Sandwich

 The Mothers of Invention was een Amerikaanse Rockgroep, die vooral bekend geworden is als muzikantengroep rond en met Frank Zappa.

De band ontstond in 1964 onder de naam 'The Soul Giants', een band toendertijd met bassist Roy Estrada en drummer Jimmy Carl Black.Op advies van een clubeigenaar in  Pomona vervingen zij hun zanger door Ray Collins.De toenmalige gitarist Ray Hunt was hier niet gelukkig mee en verliet na een ruzie met Ray Collins de band. Ray Collins vroeg de bevriende Frank Zappa auditie te doen als vervanger. In april 1965 werd Frank Zappa de nieuwe gitarist, die de band aanspoorde Frank Zappa's eigen composities te spelen. Saxofonist David Coronado verliet daardoor de band.De band veranderde haar naam eerst in 'The Blackouts' en daarna in 'The Mothers', volgens de legende op moederdag. Op 1 maart 1966 tekenden The Mothers een platencontract voor vijf albums met Tom Wilson bij Verve Records dat de bandnaam liet veranderen in The Mothers Of Invention omdat ze de naam The Mothers commercieel te provocerend vonden. Het werd in de jazzjargon gebruikt voor musici die ´motherfucking´ goed waren

Voor de eerste plaatopname werd Eliot Ingber aangenomen als extra gitarist. Deze vonden plaats in de TTG Studios in Hollywood tussen 9 en 12 maart 1966. Op 27 juni kwam op het Verve-label als dubbel-LP het album Freak Out! uit. Het album werd geproduceerd door Tom Wilson en had alleen maar composities van Frank Zappa. Naast standaard blues-beïnvloede rock en doo-wop had het album avant-gardistische soundscapes en orkestrale arrangementen, zoals in het balletstuk "The Return Of The Son Of Monster Magnet". Naast The Mothers werkten een groot aantal musici mee, waaronder Dr. John op piano, Paul Butterfield en Kim Fowley op zang en saxofonist Jim "Motorhead" Sherwood, toen nog roadie van de band, voor bijgeluiden.^[ Volgens AllMusics het een van de meest ambitieuze debuutalbums in de rockgeschiedenis.

In augustus 1966 werd Eliort Ingber als door LSD-gebruik ontslagen. Frank Zappa vond dat zijn muziek concentratie vereist om nuchter te spelen, dus het idee van muzikanten onder invloed van drugs terwijl hij voor hun tijd betaalt, was voor hem onacceptabel. De groep werd uitgebreid met Don Preston op de keyboards, Bunbk Gadner op de houtblaasinstrumenten en Billy Mundi op de drums. Tussen 15 en 18 november 1966 vonden de opnamen plaats voor het album Absoluteley Free dat afgemixt werd in New York. In naam was Tom Wilson de producer van het album, maar de creatieve controle was in handen van Frank Zappa. Het album werd op 26 mei 1967 uitgebracht.

Na een paar optredens in New York in december 1966 kregen de Mothers een contract aangeboden voor een paasoptreden in het Garrick Theater in Greenwich Village Dit bleek succesvol en manager Herb Cohen verlengde de boeking, die uiteindelijk tot september zou lopen. Frank Zappa en zijn vrouw verhuisden samen met de Mothers naar New York. Hun shows werden een combinatie van improvisaties, waarin de Mothers hun individuele talenten konden laten horen, met strakke uitvoeringen van door Frank Zappa zelf gedirigeerde eigen stukken. Gastartiesten en deelname van het publiek werden een vast onderdeel van de shows. Op een avond slaagde Frank Zappa erin om enkele Amerikaanse mariniers uit het publiek naar het podium te lokken, waar ze een grote babypop in stukken sneden, nadat Frank  Zappa hen had verteld dat ze moesten doen alsof het een "gook baby"  was. Een gook baby is van Koreaanse afkomst

In juli 1967 jaar verliet Ray Collins de Mothers, zijn vervanger werd Lowell George, Ian Underwood kwam er ook nog bij. In de New Yorkse periode werd in de Mayfair Studios het album We´re Only In It  For The  Money opgenomen. Het werd geproduceerd door Frank Zappa, met Wilson als uitvoerend producent. Op de coverfoto van de hoes van Sgt.Peppers Lonley Hearts Club Band als parodie Het artwork werd verzorgd door Cal Schenkel, dieFrank  Zappa in New York had ontmoet. Het was het begin van een levenslange samenwerking waarin Cal Schenkel de hoezen ontwierp voor talloze Zappa- en Mothers-albums.

Op 20 oktober traden de Mothers op in het Concertgebouw in Amsterdam met op drums en ander slagwerk Artie Trip..Tijdens hun bezoek aan Nederland werd We're Only in It for the Money onderscheiden met een Edison Toen Frank Zappa hoorde dat in de in Nederland uitgebrachte album was geknipt, weigerde hij het beeldje.

In december 1968 verscheen het laatste album met de originele bezetting van de Mothers: Cruising with Ruben &Jets. Het is een album vol doo-wop als hommage aan de jaren 1950. Als soundtrack voor een film verscheen in april 1969 het dubbel-album Uncle Meat. Naast studio-opnamen zijn ook live-registraties van concerten in Londen en Kopenhagen aan het album toegevoegd. Eind 1969 hief Frank Zappa  de band op. Hij had er geen geld meer voorLowell George en Roy Estrada begonnen Littler Feet.

In mei 1970 kwamen de Mothers bij elkaar voor een reunie-tour. Aynsly Dunbar die al meegewerkt had aan andere Zappa-projecten, werd een extra drummer. In juni vormde Frank Zappa een nieuwe versie van de Mothers met Mark Volman en Howard Kaylan, de twee zangers van de Turtles, Aynsley Dunbar als drummer, jazztoetsenist George Duke, Ian Underwood, en Jeff Simmons op bas en slaggitaar. Aangezien Mark Volman enHoward  Kaylan vanuit hun Turtle-tijd hun eigen naam niet mochten gebruiken, werden zij vermeld als "The Phlorescent Leech and Eddie" of afgekort "Flo & Eddie". In deze samenstelling toerden zij door Europa, traden op in het VPRO-programma Piknik en waren te zien in de film 200 motels

Frank Zappa had in 1968 samen met manager Cohen een eigen platenlabel Bizarre Records gestart. Hierop verschenen in 1970 de Mothers-albums Burnt Weeny Sandwich.

Dit laatste album heb ik geluisterd.

Dit album is een van zijn toegankelijkste en creatieve albums. Het is een mix van Avant Garde, jazz en Psychedelische rock. De instrumentale nummers zijn prachtig hoewel het  geluid wel wat gedateerd is.

Wat ik zo goed vond aan het album was de emotrie en de prachtige gitaarsoloś vooral in Burnt Weeny Sandwich en Holiday in Berlin.

Het is een combinatie van studiowerk en liveopnamen wat de experimentele kracht van het album laat zien.

Het eerste en het laatste nummer vond ik niet zo mooi. Ik houd niet zo van  doowop.